Mieke tekent

Naut, boeken Natuur en Techniek voor het basisonderwijs

Het heeft even geduurd, maar gisterenavond stond er dan eindelijk een koerier met een dik pakket voor de deur.

In het pakket 4 boeken en een instructieschriftje.

Verspreid over vorig jaar en nog een staartje dit jaar heb ik voor Malmberg illustraties gemaakt voor hun Natuur en Techniek methode voor het basisonderwijs, Naut. Vroeger heette een gedeelte daarvan biologie en natuurkunde, maar met het snuffelen in de boeken zie ik dat die twee de lading van de rest niet dekken. Er zit ook nog een gedeelte techniek in.

Normaal gesproken werk ik niet voor educatieve uitgeverijen. Ze betalen in principe te weinig, maar willen wel graag erge mooie illustraties. Ik had in eerste instantie dan ook nee gezegd tegen de opdracht. Maar ze bleven aandringen en er bleek uiteindelijk toch wat meer geld te zijn voor mijn werk. Niet veel meer, maar voor mij was het nu te doen. Want ik vond de opdrachten die ze uitzetten wel heel erg leuk!

Ik heb meegewerkt aan de boeken voor groep vijf tot en met acht die binnen Naut ontwikkeld zijn. Het nummer van het boek correspondeert met de groep waar de kinderen in zitten. In ieder boek staan van mij een aantal tekeningen. Er hebben ook andere illustratoren aan de boeken meegewerkt, het is erg leuk te zien hoe die verschillende illustraties in elkaar grijpen.

Zo heeft Arjan Wilschut de titelillustratie gemaakt. Verder werkten mee:

• Gerrit ten Barge
• Guido Bootz
• Michel Custers
• Ronald Heunink
• Bert van der Meij
• Florian la Poutré
• Laurens Schellekens
• Rogier Trompert
• Roel Venderbosch
• Ben Westervoort

Rian van de Pas heeft de boeken in elkaar gedraaid en met haar had ik het meeste contact. Zij laat op haar portfolio een aantal bladzijden van het boek voor groep vijf zien, met mijn beestjespagina als een van de voorbeelden.

 
Hier de illustraties die ik voor de boeken gemaakt heb. Hoewel ik maar een klein gedeelte van de illustraties voor deze boeken heb gemaakt, zijn het er bij elkaar toch best wel veel. Ik vind het daarom toch wel eens een keer leuk ze allemaal onder elkaar te zien:

 

Groep vijf

1. beestjesspread

2. pissebed zoom

3. zomerweide

4. winterweide

5. grondkubus

 

Groep zes

1. ontstaan olie

2. volkstuintje

3. tuinboon

 

Groep zeven

1. ijsbeer

2. doodgravers

 

3. voedselkringloop kool

4. voedselkringloop oosterschelde

 

Groep acht

1. vliegencyclus

 

2. kikkercyclus

pad

Voorbereiding workshop

Ik heb het hier regelmatig over ZBrush. Hoewel het niet het gereedschap is dat ik het meeste gebruik, is het voor mij wel een van de meest dankbare gereedschappen. Het is namelijk een gereedschap waarmee je, in de computer, werkt alsof je met een stuk klei bezig bent. Je kunt er werkelijk van alles mee maken zonder dat het al te veel tijd kost en je kunt tot op zeer klein detail realistisch blijven, in mijn werk heel belangrijk. Verder kun je de modellen die je maakt in ZBrush ook gelijk verven, zodat het er nog realistischer uit kan zien. De modellen die je met ZBrush maakt kun je ook weer exporteren naar andere programma's waarna je er nog verder mee kunt werken. Ik gebruik het voor de meest uiteenlopende zaken, maar het is vooral handig bij biologische onderwerpen.

Binnenkort ga ik een workshop ZBrush geven en ik wil me natuurlijk goed voorbereiden. De workshop is voor mede-natuurwetenschappelijke illustratoren en heeft, om het gemakkelijk te houden, een van te voren bekend thema. Ik ga namelijk laten zien hoe ze een bruine kikker met behulp van Zbrush kunnen maken. De voorbereiding alleen al is leuk genoeg om te laten zien!

In mijn tuin heb ik gelukkig meer dan genoeg bruine kikkers om als model te dienen. Op dit moment springen er ook zat hele erge jonge kikkertjes rond die net uit de vijver zijn gekomen, maar ik ben juist op zoek naar de kikkers van een jaar of twee, drie oud. Die zijn nog niet al te dik, zodat je de structuren goed kunt zien, maar wel groot genoeg om te filmen of te fotograferen. Af en toe pak ik er eentje uit de tuin, zet hem in een klein aquarium bedekt met wit papier en fotografeer en film hem.

Ik gebruik meerdere kikkers. Per kikker zitten ze maar een minuut of vijf in het aquarium en gaan dan weer de tuin in om de kikker zo min mogelijk te belasten. Ik heb nu al een aardig voorraadje afbeeldingen die we kunnen gebruiken in de workshop om er voor te zorgen dat het uiteindelijk kikkermodel zo realistisch mogelijk wordt. Bij alle afbeeldingen en filmpjes zorg ik ervoor dat de achtergrond zo min mogelijk stoort, het liefst is die volkomen wit.
Nee, bovenstaande kikker is niet dood, wel even heeel erg kort op zijn rug gelegd om de structuur van de huid van zijn buik te kunnen bekijken en om te kunnen zien hoe de tenen van de poten eruit zien. Hierna heb ik hem direct losgelaten!
 
Tijdens de workshop zullen alle elementen van de kikker onder de loep worden genomen. Hierboven heb ik even heel summier de omtrek van de kikker aangegeven, maar het gaat niet alleen om de grove elementen, maar ook om zaken die het realistisch maken, zoals de structuur van de huid en de knokkels in de tenen.
Onderstaande Zbrush illustratie heb ik al een tijdje geleden gemaakt. Voor de workshop zal ik nog een tweede maken die alle elementen van de kikkers uit mijn tuin heeft.

Tsvangirai

Soms krijg ik de onbedwingbare neiging om mijn technische vaardigheden wat te oefenen. Dat is een handige afleiding als ik met lange en zware projecten bezig ben en het zorgt er ook nog eens voor dat ik beter wordt! Vandaag kwam het weer opzetten. Ik wilde iets doen met de actualiteit, zonder al te diep op de stof in te gaan. Dus heb ik een willekeurig item gepakt, de opositieleider in Zimbabwe, Tsvangirai.

Veel illustratoren gebruiken een foto als basis voor hun portretten. Als je goed om je heen kijkt en een beetje gaat zoeken zul je van sommige portretten zelfs de foto vinden die als basis heeft gediend. Daar is niks mis mee, het is vaak een kwestie van tijd. Wil je een eigen perspectief aan een illustratie geven, dan ben je vaak meer dan het vierdubbele van de tijd kwijt aan het bestuderen van je onderwerp. Zeker als je van illustreren leeft heb je die tijd vaak niet. Ik wilde daarom juist kijken of ik het anders kon aanpakken zonder al te veel tijd kwijt te zijn. Om dat voor elkaar te krijgen gebruik ik Zbrush, een 3d kleiprogramma. Dat kost natuurlijk dezelfde studie als bij een gewone illustratie, maar je kunt wat meer raden: met een paar foto's heb je al voldoende om in 3d een hoofd te maken. Doordat je het hoofd iedere keer in de positie van een van de foto's brengt zie je wat er wel of niet klopt aan het model waarna je dat kunt aanpassen. Door heen en weer te switchen tussen bijvoorbeeld een foto waar je model schuin van voren op staat en eentje waarbij je model recht van voren is gefotografeerd kun je het soms zelfs tot twee foto's beperken. Dit zijn de foto's die ik gebruikt heb:

De illustratie is nog niet helemaal goed, ik had mezelf maximaal 4 uur gegeven, maar hij komt al aardig in de richting. Als je het wil stoppen, even op de rechtermuisknop klikken en de "loop" afvinken!

En een close-up:

't is leuk! Dus hier een animatie in kleur.

Kikkerdril

Veel te laat in het jaar, maar het ligt dan ook op de kant. Een beetje nadrillend, de jonge kikkervisjes meebewegend.

Deze animatie, maar 3 seconden, kostte ongeveer 36 uur om te renderen op mijn snelste machine. Dat is ongeveer net zo lang als de animatie van de vorige keer die 30 seconden duurde. Hoe komt dat? De vorige animatie is relatief eenvoudig met duidelijke vormen. Het meeste tijd daar ging in het maken van het gras. Een individuel beeld was in ongeveer twee en een halve minuut klaar. Bij deze animatie moet mijn computer per beeld ook nog eens alle brekingsindexen van het doorzichtige kikkerdril berekenen en dat kost tijd! 22 minuten per beeld om precies te zijn.

Vandaar dat ik hem nu zo laat zien. Later maak ik er eentje die een stuk vloeiender is.. en pas beweegt als je er met je muis op klikt.

En, o ja, ik ga ook uitzoeken hoe ik zo'n animatie met de 3d mogelijkheden van pdf kan combineren. Wie wil zien hoe het kikkerdril voor bovenstaande animatie er in 3d uitziet, kijk op volgende 3d pdf:

Als je op de pdf klikt zie je het 3d model verschijnen. Je kunt dit nu ronddraaien en inzoomen.

Geanimeerde DikeAlert

Ik doe tegenwoordig ook aan animatie. Dat is voor mij relatief makkelijk omdat ik toch meestal al de basis in 3d maak. Raar eigenlijk dat ik dan ook nu pas aan begonnen ben.

Van de week is mijn eerste betaalde animatie onderdeel geweest van de uitreiking van de vernufteling. De Vernufteling is de jaarlijkse prijs die wordt toegekend aan het meest innovatieve project van een Nederlands ingenieursbureau. Initiatiefnemers van deze prijs zijn technologietijdschrift De Ingenieur, beroepsvereniging KIVI NIRIA en branchevereniging ONRI.

Ik had al een illustratie voor een van de deelnemers gemaakt en toen deze een van de genomineerden bleek vroeg de adjunct-hoofdredacteur van De Ingenieur mij er ook maar een animatie van te maken. Ik zei gelijk ja, maar hoewel ik al veel geoefend had, had ik nog nooit een echte animatie gemaakt. Ik vroeg daarom of ik een dag even het een en ander kon uitzoeken. En het bleek veel makkelijker dan dat ik dacht!

Wat moest ik nu maken? Harry Mols van Witteveen & Bos heeft een zeer elegant systeem ontwikkeld om er in een vroeg stadium achter te kunnen komen of een dijk bij hoge waterstanden kans heeft om door te breken. Dit systeem heet dikealert en bestaat uit een glasvezelkabel die ongeveer 30 centimeter onder het oppervlakte van de dijk wordt ingegraven. Buiten de bebouwde kom aan de bovenkant van de dijk, binnen de bebouwde kom aan de onderkant, maar dat is een detail. Om de 2 meter zit er een meetpunt op die glasvezelkabel die bepaald waar dat punt is ten opzichte van de dichtsbijzijnde punten. Iedere dijk beweegt wel wat met hoog water, het wordt pas gevaarlijk als een bepaald dijkvlak meer beweegt dan de rest. Op dat moment, dus al een paar dagen voordat dat stuk dijk zou kunnen doorbreken, wordt er alarm geslagen.

Om alles mooi in elkaar te passen heb ik de grond vrij diep gemaakt waardoor alle tekstblokjes binnen de illustratie zelf pasten. De basis van deze illustratie is, zoals zo vaak, in 3d gemaakt, maar de kleuren, de grond, het gras en de pijlen en dergelijke in Photoshop en daarna in InDesign.

En toen moest ik de animatie maken. Dat leverde wel wat problemen op in eerste instantie: ik kon niet na afloop het gras en de grond toevoegen, dan zou ik in 2009 nog niet klaar geweest zijn. Gelukkig ontdekte ik dat je met de haarmodule van studio 3ds max redelijk realistisch gras kon maken. Ik wilde ook dat je het gevoel kreeg naar echt water te kijken, het water buitendijks en het water in de sloot moesten dus bewegen. Omdat ik instructies had geen teksten in de animatie te plaatsen behalve bij de grafiek die het verschil tussen een normale meting en een alarmerende meting aangaf, kon ik de dijk weer zijn oorspronkelijke vorm geven (ik heb vorig jaar een groot aantal dijksituaties gemaakt voor het hoogheemraadschap van Rijnland). In eerste instantie heb ik nog gekeken of ik er ook nog een extra camerabeweging bij zou maken, maar het rijzen van het water is vrij subtiel en zou op die manier gemist kunnen worden. Uiteindelijk is het een animatie van 30 seconden geworden. Dat kostte op mijn computer (een 64 bit quadcore met 8 gig geheugen) zo'n 36 uur renderen...

De grafiek heb ik gemaakt in Flash. Dat koste wat minder tijd. Om beide animaties samen te brengen heb ik ook Flash gebruikt. Ik importeerde beide filmpjes in Flash en positioneerde ze zo dat het een geheel werd.

Dikealert heeft de Vernufteling jammer genoeg niet gewonnen, maar dit was wel een mooie animatie om te maken. Ik heb de animatie zo rustig mogelijk gehouden ter voorkoming van afleiden waar het in eerste instantie om gaat: de glasvezel kabel die reageert op het verplaatsen van de dijk.

En, o ja, dit voorkom je er mee:

Focus on Nature X, the purchase award

Mijn vorige blogentry eindigde ik met de purchase award en het feit dat ik hem niet gewonnen heb. Hoewel ik dat helemaal niet erg vond was ik toch wel benieuwd wat de argumentatie voor de verschillende keuzes was. Patricia Kernan had mij uitgenodigd om vandaag ook nog even langs te komen, dat sloeg ik dus niet af.

Vanochtend dus weer naar het museum, gelukkig wat minder brak dan gisteren, maar nog steeds niet helemaal bij. Samen met Patricia ben ik alle stukken langs gelopen, ondertussen bleken er nog meer illustratoren rond te lopen! Guusje Bertholet was er, net voordat zij met haar man naar New York zou vertrekken. Patricia vroeg zich af, nadat Guusje weg was, of Guusje en ik niet een Nederlandse dependance van de GNSI zouden kunnen oprichten, iets waar ik zeker wat in zie, maar natuurlijk nog wel met Guusje moet overleggen. In Nederland hebben we een heel andere cultuur wat betreft wetenschappelijke illustratie en het zal nog heel wat voeten in aarde hebben om dat in de fantastische open cultuur zoals die binnen de GNSI bestaat-- het delen van ervaringen, werk en enthousiasme-- te veranderen.

Ook was er iemand die ik gisteren gemist had: Elisabeth de Boor. Zij heeft vorig jaar ook een purchase award gewonnen en is net als Rosemarie Swab een Duitse die naar de VS is geëmigreerd. Verder was ook Becky Uhler er met haar familie.

Patricia vertelde over hoe de Focus on Nature expositie is ontstaan en hoe verbaasd zij is dat er niet meer vergelijkbare exposities zijn. Op de een of de andere manier is er bij musea en universitaire instellingen veel minder belangstelling om een dergelijke expositie te organiseren (in vergelijking met "echte" kunstexposities), terwijl er vanuit het publiek juist wel grote belangstelling bestaat. Daaruit blijkt toch weer dat het niet alleen in Nederland zo is dat (natuur) wetenschappelijke illustratie toch vaak een beetje ondergeschoven kindje is. Ook vertelde ze dat er deze keer in totaal meer dan 350 inzendingen waren, waarvan het overgrote deel botanisch.

Gaandeweg bleek uit Patricia's verhaal dat er druk gediscussieerd is over mijn beide illustraties. De gehele jury is erg terughoudend wat betreft digitale illustraties. Dat is eigenlijk de enige reden waarom het mimivirus niet gekozen is voor de purchase award. Patricia gaf wel aan dat ze hem eigenlijk heel graag wilde hebben, ik heb die illustratie dan ook geschonken aan het museum. Juist omdat ze eigenlijk geen digitale illustraties voor de award wilden kiezen is er nog driftiger gediscussieerd over mijn gorilla. Het museum heeft heel weinig Oost-Indische inkt illustraties, zeker van die kwaliteit (Patricia's woorden). Uiteindelijk is hij het niet geworden omdat ik alleen de kop van de gorilla had getekend en niet de rest. En daar ben ik eigenlijk wel blij mee, want hoewel ik hem voor de purchase award had opgegeven, wilde ik hem eigenlijk niet kwijt!

Hieronder de jury die de beoordeling heeft gegeven:

Monika DeVries Gohlke
Botanische illustrator

Dr. Norton Miller
Bryologie curator (mossen en levermossen) en paleobotanie curator
New York State museum

Dr. Robert Feranec
Vertebraten paleontology curator
New York State museum

Dr. Carl George
Biologie professor, emiraat
Union College

Patricia Kernan
Wetenschappelijk illustrator
New York State museum

En hier de mensen en de stukken die de purchase award hebben gewonnen. Waar mogelijk heb ik linken gezet. De illustraties zelf, die in het engels tussen haakjes achter de namen staan, komen later; hoewel ik hier de catalogus heb, is het een heel werk dat om te zetten zo zonder scanner!:

Tara Dalton Bensen  (Honeybee) (California, USA)
Robin Brickman  (Green Darner and Pitcher Plants) (Massachusetts, USA)
Lucillo Carcano  (Oak Gall) (Italy) Diana Carmichael  (Lachenalia) (South Africa)
Zoe Carter  (Lapeirousia) (New Zealand)
Emily Damstra  (Eastern River Cooter) (Canada)
Emily Damstra  (Threespine Stickleback) (Cananda)
Frances Fawcett  (Milkweed scene) (New York, USA)
Patricia Latas  (Mandarin fish) (Arizona, USA)
Trudy Nicholson  (Red Fox scene) (Maryland, USA)
Alvaro Nunes  (Jatoba) (Brazil)
Lynne Railsback  (Wild Lupine) (Wisconsin, USA)
Becky Uhler  (Witchazel) (Oregon, USA)
Maureen Wells  (Numbats) (Australia)

Ik zal proberen komende week deze lijst te vervolmaken en de illustraties erbij te plaatsen. Zoals jullie zien is Emily Damstra de grote winnaar van de FON X. Dat is meer dan terecht, zoals ik gisteren ook al heb aangegeven..

Focus on Nature X, de opening

Wow. Dat was fantastisch! Van te voren had ik bedacht dat ik graag een aantal mensen zou willen zien, maar ik had er helemaal niet bij stilgestaan dat die mensen mij ook graag wilden zien! In no-time zat ik weer bijna op mijn niveau engels zoals toen ik nog voor ABN AMRO werkte had (meer dan de helft van de tijd sprak ik daar engels).

Op het moment dat ik aankwam wilde Patricia Kernan, de organisator van de expositie, mij voorstellen aan dr. Carl George, een van de juryleden. Hij bleek heel erg onder de indruk te zijn van mijn illustratie "Mimivirus" en vroeg me honderduit over hoe ik de illustratie gemaakt had en waar ik mijn informatie vandaan haalde.  En hij bleek niet de enige. Gedurende de dag kwamen er mensen naar mij toe om me complimenten te geven over juist die illustratie. Dat is iets waar ik heel erg blij over ben: hoewel in Nederland vooral de Gorilla indruk heeft gemaakt, ben ik zelf heel erg blij met het mimivirus. Het is een illustratie die een aantal grenzen overschrijdt: doordat het een illustratie betreft van een onderwerp wat wij nooit in werkelijkheid zullen zien, met alle kleuren en texturen die daarbij horen, heb ik heel erg veel moeten interpreteren. Het eindresultaat is een indrukwekkende plaat die er, volgens mijn collega's(!), uitspringt.

Alle illustratoren verzamelden zich voor het programma van de rest van de dag in een restroom, van alle gemakken voorzien, en iedereen kreeg een naamkaartje op met naam en een afbeelding van (een van) de illustratie(s) op de expositie. Op die van mij stond het mimivirus. Becky Uhler kwam naar mij toe, heel erg enthousiast omdat ze me graag wilde ontmoeten: mijn chicken growing up reeks had veel indruk gemaakt! Ik kreeg zelf niet de kans om naar iemand toe te stappen, Therese Brosseau was de volgende die naar me toe kwam. Zij heeft de cicade gemaakt die op de uitnodiging voor de opening staat. Daarna ontmoette ik Frances Fawcett en Sue de Learie Adair. Iemand waar ik heel erg onder de indruk van ben is Dick Rauh, een gepensioneerde art director die de mooiste botanische illustraties maakt. Rosemarie Swab bleek twintig jaar geleden uit Duitsland geëmigreerd te zijn en dat was nog te horen!
Met Guusje Bertholet had ik van te voren afgesproken, maar door alle drukte hebben we elkaar maar heel kort kunnen spreken. Zij was echter net zo enthousiast als ik, dus dat gaat nog wel een vervolg krijgen in Nederland! Ik heb nog een heleboel anderen ontmoet, maar het was zoveel dat ik niet alles hier kan vertellen. 

Rond een uur of twee werden we in drie groepen rondgeleid door de collectie achter de schermen van het museum. Het New York State Museum is enorm, maar achter de schermen doet het mij heel erg denken aan universiteitsgebouwen in Wageningen of aan de collectie bij Naturalis.

John B. Skiba liet ons zien hoe Cartography zich de laatste eeuw had ontwikkeld van een zeer tijdrovend werk tot dit moment waarbij GIS informatie wordt gecombineerd met oude data van onderzoeken in nieuw digitaal materiaal.

Ron Burch vertelde aan de hand van oude aquarellen van watervogels dat er nog wel eens wat verloren is gegaan in de loop van de jaren. Interessant was zijn verhaal hoe het museum aan sommige stukken van de collectie is gekomen.

Patricia Kernan leidde ons uiteindelijk langs de grote collectie illustraties van het museum. Daarbij vergaapten we ons aan de winnaars van de vorige purchase awards, collecties van meer dan honder jaar oud, werk dat ik herkende van sommige standaardwerken over zoogdieren, paddenstoelen, en schelpen, en als klap op de vuurpijl een verzameling wassen beelden van paddenstoelen op ware grootte.

Voor mijn gevoel erg laat, maar hier was het nog maar half vijf, hadden we een uurtje rust tot de officiële opening van de expositie. Ik kreeg eindelijk gelegenheid om alle stukken te zien. Direct natuurlijk naar mijn eigen illustraties gelopen, ik was heel benieuwd omdat ze allebei opnieuw ingelijst hadden moeten worden: tijdens het vervoer is het glas van allebei de lijsten gebroken.. De illustraties zelf waren gelukkig niet beschadigd en heel mooi ingelijst. Ik moest echter wel hard lachen toen ik voor het mimivirus stond: het was op zijn kop opgehangen! Wonderbaarlijk, want in de catalogus en op mijn naamkaartje was het uitstekend gegaan, daar stond alles goed. Het grappige was dat, hoewel ik er erg aan moest wennen, niemand het bewust had gezien. Het was snel verholpen en de fotograaf van de expositie smulde ervan!

Net voor de opening ontmoette ik iemand die ik heel erg graag wilde zien en ook hier bleek dat zij ook mij heel graag wilde zien: Emily Damstra. Ik beschouw haar als een van de beste natural science illustratoren die ik ken, mijn verbazing was groot dat zij hetzelfde dacht over mij! Zij heeft drie illustraties in de expositie en al eerder de purchase award gewonnen. We hebben lange tijd gepraat en elkaar uitgenodigd om bij elkaar te logeren. Komende zomer geef ik een workshop in Ithaca op de GNSI conferentie en we hopen elkaar in ieder geval dan weer te zien.

Tot zover mijn verslag nu. Ik ga zo weer naar het museum om Patricia Kernan weer te ontmoeten. We gaan dan de tentoonstelling nog een keer langs en dan heb ik waarschijnlijk nog wat meer info. De purchase award heb ik niet gewonnen (Emily, die er zelfs twee won, was daar stomverbaasd over), maar de dag was zo fantastisch dat dat eigenlijk niet meer uitmaakte!

Focus on Nature X, de aankomst

Na een hele dag in vliegtuigen gezeten te hebben, zit ik nu om half negen 's ochtends (NY tijd) achter mijn bureau in een bed & breakfast met een uitstekende internetverbinding. Ik had van te voren al op mijn gemak de route vanaf het vliegveld doorlopen met behulp van google maps,

Grotere kaart weergeven

maar de tomtom (in dit geval Garmin) in mijn huurauto was toch wel erg handig als je, voor je gevoel, 's nachts om twee uur nog moet rijden. Het helpt ook dat Amerikanen een stuk rustiger rijden dan Nederlanders. De vlucht was te gek, ik ben overal geholpen en had in beide vliegtuigen twee stoelen voor mijzelf. Ik heb wat filmmateriaal geschoten, niet allemaal van even goede kwaliteit (dat hoestje is niet van mij, het hele vliegtuig zat vol met bejaarde Amerikanen die naar de Keukenhof waren geweest. En dat was prettig: ik heb aardig op mijn engels kunnen oefenen tijdens de vlucht), maar hier alvast het opstijgen vanaf schiphol.

Focus on Nature leeft hier heel erg, ik zie overal folders liggen. Hoewel ik eigenlijk nog in een erge jetlag zit, ga ik zodadelijk de omgeving verkennen, waarschijnlijk met de auto. Later meer!

Focus on Nature X

Als jullie dit lezen zit ik in een vliegtuig boven de Atlantische oceaan. Naar Albany, New York.

Morgen, 17 april is de opening van een twee-jaarlijkse expositie van natuurwetenschappelijke illustraties, de Focus on Nature X. Van over de hele wereld zijn 94 illustraties van 83 wetenschappelijk illustratoren geselecteerd om op de expositie te mogen hangen. Deze illustraties zijn uitgekozen als de crème de la crème op het gebied van natuurwetenschappelijke illustratie wereldwijd. Sommige van die illustraties doen ook mee aan de Purchase Award. Het New York State Museum, dat de expositie organiseert, kiest uit deze illustraties de mooiste en meest indrukwekkende om toe te voegen aan hun eigen collectie.

Ik heb het geluk dat twee van mijn illustraties zijn uitgekozen. Eén illustratie heb ik speciaal gemaakt voor  een artikel in het januari nummer van het maandblad Natuurwetenschap & Techniek, de ander is uiteindelijk ook door NWT gebruikt bij een artikel in het nummer daarna. Allebei de illustraties hebben al eerder op dit weblog gestaan, hier en hier, maar hier toch beide illustraties en een beschrijving:

De ene illustratie is, zoals jullie zien, een gorilla. Dit is een Oost-Indische inkt illustratie die ik net voor de kerst van 2006 in een dag tijd heb gemaakt. Ik wilde een echte gorilla maken, waarbij er zoveel mogelijk gevoel in het gezicht te zien was zonder de gorilla te vermenselijken. Ik denk dat me dat gelukt is ;-). De illustraties was mijn kerstkaart voor dat jaar en was onderdeel van een artikel over infectieziekten als illustratie bij een kader over Ebola en hoe door dat virus nu de wilde gorilla populatie dreigt uit te sterven.

De andere illustratie is het mimivirus. Dit is het grootste virus dat tot nog toe ontdekt is. Het is zo groot dat het structuren heeft die doen denken aan normale cellen: gelaagde membranen en celkern-achtige structuren met daarin het genetisch materiaal van het virus. Het grootste onderdeel van deze illustratie heeft op de cover van het januarinummer gestaan en bij het artikel zelf stond de volledige illustratie met een kader waarin het mimivirus vergeleken werd met E. coli en een rode bloedcel.

Tot zo ver mijn illustraties. Ik ga naar de opening en zal de hele dag en avond aanwezig zijn. Daarbij zal ik proberen om na afloop zo snel mogelijk een verslag hiervan op dit weblog te zetten. Ik verheug me er erg op, want ik kom naar alle waarschijnlijkheid een heleboel mensen, wetenschappelijk illustratoren, tegen waar ik al jaren mee mail, maar die ik nog nooit gezien heb!